της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Μαντινάδα...

Στου φεγγαριού την αγκαλιά εκεί θέλω να μείνω
να πάρω λίγο απ’το φως και ύστερα να φύγω
να φύγω για τα σκοτεινα, τα καταχωνιασμένα
κείνα που γέννησες εσυ και τρέφονται από μένα...

απόσπασμα
από κάτι παλια ξεχασμένα...

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Ἀδικεῖ Σωκράτης

νά 'πεφτε, λέει, μια βροχη
όλο νόημα
από στυμμένες λέξεις
που συνωστίζονται, ενίοτε,
σ' ένα λεπτο, τριχοειδες
που μεταφέρει ζώσες κι εύοσμες μνήμες
στις νευρικες μας απολήξεις
νά 'πεφτε μια βροχη
ιαματικη, ίσως,
σαν επιστέγασμα
ή σαν επίχρισμα
όσων δεν καταφέραμε ν' αρθρώσουμε
αποσταγμένες κραυγες
χωρις φθόγγους,
επιρρήματα,
επίθετα,
ουσιαστικα,
κλίσεις
νά 'πεφτε, λέει, μια βροχη
που να γυμνώσει
τ' άλλοθι
κι έτσι
με την γεννετήσια περιβολη τους
όλα τα καινα δαιμόνια
να πάρουν, εντέλει, την ανηφόρα
για το στόμιο του θυσιαστηρίου
όπου θα καουν
για να σπονδιστουν κατόπιν σαν λίπασμα
στο πρόσφορο έδαφος
εκει που κάποτε
φυτεύτηκαν οι σπόροι της Αρετης, της Σοφίας
και του Έρωτα...



Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

ένεκα βύθισης

κι αν βυθίζεται το πλοίο
δεν θα σου το πω τ' αντίο
κι αν η βάρκα μου μπατάρει
και με φάνε όλο οι γλάροι
δεν πάρεις πια χαμπάρι
γιατι η αγάπη που μας δένει
ένεκα πού 'ναι βρεγμένη
μια και δυό θα τη βουλιάξεις
μ' αν βουλιάξει μην τρομάξεις
κι αν τρομάξεις σου το λέω
μη μου πεις μετα πως φταίω
θα βουτήξω να τη πιάσω
κι αν στον πάτο θε να φτάσω
τι πώς θά 'ρθεις εδω κάτω;
πιες το Αιγαίο άσπρο πάτο!!!
(μωρο μου...)


ένεκα οι ζέστες... :)

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Τροια



Να που έπεσε κι η Τροία
κι ο Δούρειος στη μέση της αγορας
με την κοιλια να χάσκει
κι η Ανδρομάχη να βυζαίνει νόστο στ’ αλώνια του Πόντου
κι ούτε Έκτωρας, ούτ’ Αχιλλέας
κι ο Οδυσσέας στο μεσιανο κατάρτι δεμένος
κι ο Πάρις, άφαντος
κι ο Αγαμέμνωνας σφαγμένος
Να που κάηκε πια κι η Τροία
κι ο ποιητής
ούτε λόγο πια για την Ελένη
ούτε κουβέντα για τα χαμένα τα κλειδια της
που κοιμούνται αδέποτα κάπου στη Φρυγία
Κείνη, ξυπόλητη στ’ αρμυρίκια
μια κοιτάει κατα την Τένεδο
και μια κατα την Ίδα
Αχ, Ελένη
φωτια και βροχη
ζάχαρη κι αλάτι
του έρωτα και του πολέμου
της σαϊτιας και του φιλιου 
της ξεριζωμένης ελιας
της χαρακιας στο στήθος μου
της θάλασσας π' αρνήθηκες
Να που χάθηκε πια κι η Τροία
κι ούτε ένας Όμηρος να φτιάξει μια καινούργια
κι ούτε μια Έριδα
να γράψει στην καρδια μας
«τῇ καλλίστῃ«
νά 'χουμε και μεις για κάτι να πολεμάμε...

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

καλαντίσματα

άρχοντες τα πορτόφυλλα
ανοίχτε τα στον ήλιο
να μπούνε μέσα τα παιδια
να σας φιλέψουν γέλιο

τι έχουνε τα πεφτάστερα
και σιγοτραγουδούνε;
μην και τα τρέλανε η νυχτια
με το πολυ το μέλι;

δεν μας ετρέλανε η νυχτια
κι η αυγη η καμαροφρύδα
μον' ήρθαμε στην πόρτα σας
τα κάλαντα να πούμε

να μεταλάβουμε μαζι
πρωτούγεννα κι αγάπη
κι απέ να μας φιλεψετε
ζάχαρι απ την καρδια σας


κυράδες τα σεντούκια σας
χαρίστε τα στους ξένους
και βγείτε στα περβάζια σας
με το φιλι στα χέρια

χρόνια πολλα!

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Samba Noir

στ' ασπρόμαυρα
στ' αρνητικα των φιλμ που δεν εμφάνισες ποτε
στο αδιόρατο τεχνούργημα απ' το κρυφο το χάδι
σ' ένα άδειο ποτηράκι διάφανο
στ' άβαφτα χείλια σου
στο "μ" του μείνε
στη σκόνη που σηκώνεις χορεύοντας
δυο νότες πάνω
δυό κάτω
στη σιωπη
στο μαυροπίνακα της νύχτας
κρύβονται όλα τα χρώματα που πόθησα ποτε
τα χρώματα, πού'ναι η ψυχη μας μ' άλλα λόγια...



Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

αφορισμοι

μην ταϊζετε την αγάπη σας μονάχοι
μην καλομαθαίνετε την αγάπη σας,
να τρώει μονάχα απ' το δικο σας χέρι
μην την καλοβολεύετε την αγάπη σας
μην την νανουρίζετε με τα γλυκόπικρα παραμύθια της απουσίας
η αγάπη πρέπει να νηστεύει
η αγάπη πρέπει να πεινάει
η αγάπη πρέπει να διψάει το αίμα και τον ιδρώτα
ν' αλυχτάει στ' αδειανο το φεγγάρι
άϋπνη
άσωτη
να καυγαδίζει στις εσχατιες της νύχτας με το φόβο
να γίνεται φόβος
μην την κανακεύετε την αγάπη σας
μην την θρέφετε την αγάπη σας μονάχα με τις αποθυμιες σας
μην την σεργιανάτε σε χρυσο κλουβι
με το παχνι της γεμάτο
μην την καλομαθαίνετε την αγάπη σας
η αγάπη πρέπει να νηστεύει
πρέπει να λαχταράει τη σταγόνα
η αγάπη πρέπει ν' απαιτει
να πεθαίνει
και ν' ανασταίνεται στη στιγμη

μην την καλοταϊζετε την αγάπη με ψέμματα
μην την καλομαθαίνετε την αγάπη σας
γιατι όταν έρθει η ώρα
έτσι καλοζωισμένη
θά 'χει ξεχάσει πια
πώς να σας θρέψει

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

μικρό

διψα η ψυχη
το σώμα πίνει
μια πετονια
πιάνει έναν ήχο
δολώνει η νύχτα ένα φιλι
κι η μέρα χάνεται
πίσω απ' του έρωτα
τον σκουριασμένο στίχο...

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

μην ξεχάσω

της απουσίας
τ' άσπρο και το μαύρο
να τρυγήσω
θά 'ναι νυχτα, όπως πάντα,
πρωί, όπως τότε,
να έρθω στα σίγουρα
θά 'ναι ερημια κι ησυχία
δεν θα με γνωρίσει κανεις
να κρατάω μια στάση διακριτικη
μα όχι κρύα
θα είναι Δευτέρα
να φοράω κείνο το μπλε πουκάμισο
με τις άσπρες ρίγες
θα μου κάνει ως τότε
να μη μιλάω πολυ
θα έχει κόκκινο ουρανο
εκείνον που μυρίζει βρόχινα βότσαλα
να μην φέρω ομπρέλλα
θα βρέξει
να έχω ένα άσπρο μαντήλι
με μονόγραμμα αμφίσημο
θα περιφέρεται ένα μπουλούκι
άπιστο
να μην τ' ακολουθήσω
θά 'χει και θαλασσωμένες γοργόνες
κι η Κίρκη
κι η Καλυψω
κι η Σαλώμη
να μην τις ακολουθήσω
να περιμένω την ώρα του τρύγου
είναι αγένεια να περιφρονω την απουσία...

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

σέσωκέ με


σώμα γραφίδα, φυλακή, αγρίμι αλαφιασμένο
στο μεσοφόρι του γιαλού μια κόκκινη γραμμή
λιγνό στιλέτο δίκοπο στη ζώνη φορεμένο
κι η φρόνηση πισθάγκωνα δεμένη με σχοινί

είπανε πως του κλήδονα γεννήθηκε το βράδυ
κι είχε στο απανόχειλο το στίγμα της φωτιάς
μπαρκάρισε σα τζόβενο στο μαύρο το καράβι
μάτια μουράγια του καημού και της δαγκωματιάς

τα βράδια ανταμώναμε στης γέφυρας τα ρέλια
και γέρνοντας στην κουπαστή μού' λεγε σιγανα
-μ' αίμα τ' ακριβοπλήρωσα ετούτα τα κουρέλια,
δεν το μπορώ να ντύνομαι με ρούχα στεριανά

κάπου στο τραβερσάρισμα λύθηκε το τιμόνι
και η καδένα στρίγκλισε κι έπεσε στο νερό
"καράβι ακυβέρνητο" το σήμα του μαρκόνη
κι όλο το μαυροκάραβο τραβάει για το χαμό

την είδα που ξελύθηκε και βούτηξε απ' την πλώρη
στρειδώνα στις πατούσες της στα δόντια το σουγια
τι είδε και με λυπήθηκε της συννεφιας η κόρη;
κι έπεσε στο κατόπι μου να κόψει τα θερια

κι εκει το αγριοχάραμα μ' απόθεσε στα βράχια
του κολασμένου η Νέμεση, η πέτρα, η ζαριά
του Έρωτα το φάντασμα με κοίταξε στα μάτια
με φίλησε στο μέτωπο κι έφυγε στο νοτια...










Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Milonga


προϊόντος του χρόνου,
πέφτουν στ' ανεμοκάπουλα της νύχτας,
αφτιασίδωτες, οι καμτσικιές του κλέους της
κι αυτη καλπάζει
ενώ,
σ' ένα περβάζι, σαν κουπαστη στ' όνειρο,
σημάδια απ' αγκώνες
και στάχτη από τσιγάρα
"κατα το ρήμα της εν ειρήνη"
έτσι, ανεβαίνουν οι σφιγμοι
από το φρέσκο αίμα στα κανάλια με τα κόκκινα σπίτια
και συνωστίζεται η έπαρση
ασφυκτικα στα εντευκτήρια,
που σερβίρουν ματέ αμάργκο και γλυκο κρασι,
στις νότιες όχθες του Ρίο Νέγρο
σε πατώματα από φτηνο ξύλο
γλυκοσέρνονται στους ρυθμους της μιλόνγκα
όμορφοι αστράγαλοι
και νεραϊδοφτιαγμένες γυμνες γάμπες
κι απλώνει η νύχτα τ' άγρυπνα χέρια της
και πιάνει μαύρα στάχυα και χρυσαφιά
καρπισμένα με τους αύθαρτους σπόρους του Έρωτα
που τ' αλωνίζουνε οι αγέρωχες πατούσες
σ' ένα απέραντο ξύλινο πάλκο
σαν τις στέπες της Παταγωνίας
νά 'ξερες πόσο τ' αγάπησα στ' αλήθεια
κείνο το τανγκο...






Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

νίψον ανομήματα


λεκιάζει η νύχτα τα μάτια
κι έπειτα
το πρωί
επανέρχεται το σκοτάδι
στον επαϊοντα καθρέφτη
βυσσοδομεί το φως χωρίς έλεος
στην εταζέρα ένα μπουκάλι γεμάτο βότσαλα
ένα ξυράφι
σαπούνι
τα χέρια στην πορσελάνη
σε πρώτο πλάνο
ακούω τ' όνειρο, που δεν απόσωσε
κι ο νόστος του λέει:
-θα σε νηστέψω πάλι και σήμερα
ως το βράδυ
κι αύριο πρωί
θ' ακολουθήσω το νερό
που έμπλεο αμυχών
ξεπλένει αγόγγυστα
τις νυχτερινές μας συνήθειες...





Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

είπαμε...

είπαμε πως θα τ' αλλάζαμε όλα
τη ζωη
την κοινωνία
το χρόνο
ακόμη κι αυτη την Αγάπη
ότι θ' αλλάξουμε κυβερνήτες
τόπους
το φως
εικόνες
σχέδια
πορεία
στόχους
σχέσεις
υποσχέσεις
γεύσεις
μουσικες
παρέες
έρωτες
είπαμε πως όλα θα τ' αλλάξουμε
μα μέσα μας
τυρβάζει ακόμη η ίδια ψυχη
ενδεδυμένη τον τάχατες πορφυρό της μανδύα
σαν Ιφιγένεια εν Αυλίδι
σαν ανίερη απομίμηση μια ιδέας
σκονισμένη
κι απαράλλαχτη
να υπόσχεται ούριες ανάσες
κι έτσι ανήθελη
να καθρεφτίζει
σε έναν αλλόκοτο ενδοσκόπο
την αλήθεια
μιας οικιοθελους παράδοσης...


Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

παρά θίν' αλός

θυμάμαι τούτο
κείνο το βράδυ
που κοινώνησα το φιλί
πήρα γι αντίδωρο το δίχτυ
κι έγειρα να κοιμηθώ στην άμμο
αδογμάτιστος
παλεύανε οι λέξεις μου τη θάλασσα
κι επίχρισμά μου ο πνιγμός στα επιρρήματα
έπεα πτερόεντα
πότε;
τότε
κάποτε
τώρα;
ποιος θα μας σώσει
στη συναγωγή των νερών
σμάρι οι μέδουσες με τ' απαλό τους τ' άγγιγμα
και το φαρμάκι
και το μούδιασμα
κι η φλέβα, που επιστρέφει το γαλάζιο κολασμένο
όλο μου το αίμα
δε φτουράει να κλείσει τούτη κει τη μικρή χαραγματιά
στο μεσόστηθο
βλασφημω τον ήλιο που μ' αποκαθηλώνει
μεσημέριασε
κι η θάλασσα δεν μ' είχε σώσει...





Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

αντινομίες

ήθελα να σε καταπιώ
μα κρύφτηκες κάτω απ' τη γλώσσα μου
σαν υποψήφια γρατζουνιά
που ψάχνει τ' ανελέητο νύχι
γόνε παράνομε του πειρασμού και της πρόκλησης
Αδελφοφάδα του χεριού και του μυαλού

ήθελα να σε ξεχάσω
μα σφήνωσες στο λαβύρινθο του αυτιού μου
σαν Ερινύα άεργη
που αποζητάει τους Ευμενίδες
Μούσα αντίνομη της θλίψης και του πάθους
αθανασία του φιλιου και της πληγης

ήθελα να σε γκρεμίσω
μα γαντζώθηκες στα ταπεινά μου ένστικτα
σαν υποψήφια μετάφραση
που ψάχνει τ' ακλόνητο ρίζωμά της
κριπήδα άχραντη του μηδενός και του απείρου
παιδί της αφορμής και της αιτίας

ήθελα να σε ξορκίσω
μα ξάπλωσες εκούσια στο στήθος μου
σαν υποψήφιο σφάγιο
που αναζητά τελεσιουργία
πάνδημο Ιερό της γονιμότητας και του θανάτου
της λήθης και της μνήμης θέσφατο

ήθελα να σε σκοτώσω
μα ετελεύτησες ασύμμετρα στην δεξιά μου κοιλία
σαν επερχόμενο έμφραγμα
που διψάει μαρμαρυγή
κλεινόν άστυ του φόνου και της συγγνώμης
οίστρε του πολέμου και της ειρήνης

κι ήθελα να σε φτύσω στο χώμα
μα ήμουν, ήδη, ως το λαιμό, ικέτης,
καταμεσίς στ' απέραντο νερό της φύσης σου
σαν απαρέμφατο της θάλασσάς σου σκήνωμα
σαν ναυαγός ενάλιος
κι άχορδο τόξο της βροχής
άδοξος μα έγχρωμος
σπονδίζοντας τ' απομεινάρια
της ιερης σιωπης
στο ένδοξό σου λήμμα
σύντροφε της Αφροδίτης
γιε του Χάους και της Γαίας...




Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Ονειροφάγοι



"Άν δεν είχα κι ετούτα εδω τα χαρτιά,
το μαξιλάρι μου, κάθε πρωί,
γεμάτο στάχτες θα ήτανε..."


Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

ευρύχωρον

δε με χωράει πια
η περιφορα της νύχτας
από στόμα σε στόμα
από σώμα
σε σώμα
από ανάσα
σ' άλλη ανάσα
πεθύμησα την ευρυχωρία του κελιου μου
με τους νερένιους τοίχους
και το κάδρο
με την παλια φωτογραφία
κρεμασμένο πρόχειρα
με κόκκινο σπάγγο
απ΄το μικρο παραθυράκι
της άφαντης πόρτας
κείνης
που δεν ξέρεις
αν τη διάβηκες
κι αν είσαι μέσα ή έξω
παρα μόνο
αν κλείσεις τα μάτια
και νιώσεις
τ' αλμυρο νερο του βυθου
να σε γιομίζει
πέφτοντας ανελέητο
απ΄το ξέσκεπο ταβάνι...




διαβολοσκορπίσματα...